3ο Βραβείο Ποίησης Λυκείου
Δεσμώτης
Όλο πάθος να θυμάσαι άλλες μέρες
που τραβούσες τα δεσμά σου να διαλύσεις
κι ήλιο τον ήλιο, ν΄ ανταλλάσσεις καλημέρες
τα ογδόντα χρόνια της ζωής σου πριν πατήσεις.
Πόσο σε σφίγγαν οι χαλκάδες κι η αλυσίδα
μαζί τους σκούριαζες σιγά σιγά κι εσύ.
Απογοήτευση γινόταν κάθε ελπίδα
τα νιάτα σου γίνανε γέρικο κορμί.
Κι όμως βαρέθηκες κι εσύ τόσο πολύ
να προσπαθείς ξανά με όφελος κανένα
κι άρχισε γνώριμο να μοιάζει το κελί
τότε που εσύ και τα δεσμά σου γίνατε ένα.
Το φεγγάρι κοίταζες να πλέει στο άπειρο.
Έσυρες τη βαριά απ΄ τα βάσανα αλυσίδα
που σ’ είχαν δέσει από καιρό έτσι τον άμοιρο
και δίχως σ΄
αυτή εγώ ποτέ μου δεν σε είδα.
Αφού σαπίζαν οι αλυσίδες σου ένα μήνα
στα δυο ανοίξανε τα δεσμά σου αυτά
και σαν να ξέχασες να ζεις δίχως εκείνα
με περιέργεια
τα κοίταξες σκυφτά.
Κι αφού δεν ήξερες ελεύθερος να ζεις
την αλυσίδα που σου σμίλευσαν Μαινάδες
ψηλά την σήκωσες και δίχως να σκεφτείς
σού ξαναφόρεσες και πάλι τους χαλκάδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου