1ο Βραβείο Ποίησης Γυμνασίου
Σκάσε
Φωνές, βρισιές και τσακωμοί,
σαν εμφύλιοι στο σπίτι κάθε Κυριακή.
«Σκάσε, δεν ξέρεις εσύ.»
«Σκάσε, εσύ έχεις εύκολη ζωή.»
«Σκάσε, πόσο θα ήθελα να είμαι εσύ.»
Χτυπάνε οι πόρτες,
ακούγονται ουρλιαχτά.
Δύο ώρες αργότερα
ξεθύμανε η μπόρα.
Κι όμως η πληγή ακόμα πονά
και πάλι από την αρχή όλα.
«Σκάσε, μια χαρά περνάς εσύ.»
«Σκάσε, σου δίνω ό,τι επιθυμείς.»
«Σκάσε, κλείσε τη φωνή.»
Μου μιλάς σαν να μην ξέρω.
Δεν μου δείχνεις τον σεβασμό που θέλω.
Ένα «συγγνώμη» το αξίζω και το ξέρω.
«Σκάσε, τι παράπονο έχεις;»
«Σκάσε, μην μου λες ότι αξίζεις.»
«Σκάσε, πάλι θα μιλήσεις;»
Κι έτσι μαθαίνω
πως η φωνή μου ενοχλεί.
Μα δεν γεννήθηκα
για να σωπαίνω.
Έχω φωνή που θέλει να ακουστεί.
Κι αν κάθε Κυριακή είναι πόλεμος,
κάποια μέρα θα είναι ειρήνη.
Και τότε δεν θα πω «σκάσε».
Θα πω «Άκουσέ με»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου