Ανδριανή Αγγελική Παρασκευά 4ο Γυμνάσιο Κορίνθου

 

1^ο Βραβείο Ποίησης Γυμνασίου

 Σπάμε τη σιωπή  

 

Στην αυλή στέκει ένα παιδί σιωπηλό,

με βλέμμα χαμένο και φόβο βαρύ, κρυφό.

Λέξεις σαν πέτρες το βρίσκουν ξανά,

γελάκια που πονάνε, καρδιά που χτυπά.

 

Κάθε πρωί ίδιος κόμπος στον λαιμό,

κάθε βήμα στο σχολείο μοιάζει βουνό.

Το όνομά του γίνεται πληγή

και η φωνή του μια άφωνη κραυγή.

 

Στους τοίχους γράφεται πόνος βουβός,

σε μηνύματα κρύβεται πόνος κρυφός.

Τα μάτια ζητούν μια απάντηση απλή,

ένα χέρι, μια λέξη, μια στάση σωστή.

 

Μα συχνά και οι δάσκαλοι κοιτούν αλλού,

σαν να μην βλέπουν το παιδί που πονάει πού και πού.

Κι η σιωπή τους, μαχαίρι κρυφό στην καρδιά,

πονάει πιο πολύ από όσα δεν λέχθηκαν ποτέ δυνατά.

 

Μα δεν είναι αδύναμο, ούτε μικρό,

έχει μέσα του φως δυνατό και ζεστό.

Η ψυχή του αντέχει, μα θέλει φωνή,

να ακουστεί, να σταθεί, να σωθεί.

 

 

 

Ένα «φτάνει» μπορεί να σταθεί,

σαν τοίχος μπροστά σε κάθε πληγή.

Κάθε φίλος που ακούει και στηρίζει,

μπορεί να σπάσει τα σκοτάδια στην ψυχή.

 

Το διαφορετικό δεν είναι ντροπή,

είναι χρώμα που αλλάζει τη γη.

Όλοι μαζί μπορούμε να πούμε ξανά,

πως το bulling χάνει, όταν υπάρχει καρδιά.