Αναστασία Διδασκάλου 4ο Γενικό Λύκειο Κορίνθου

 

Έπαινος Ποίησης Λυκείου

 

Από τις στάχτες

 

Κάηκαν οι λέξεις που με όριζαν

Τριγυρνώ σαν άστεγος σε χώρες και πόλεις

Χωρίς λόγο χωρίς φωνή

Μια ανάσα μακριά από το παρελθόν

Πως θα ξανασηκωθεί ένα φύλλο που έπεσε από το δέντρο;

Με δύναμη; με οργή; με εκδίκηση;

Ή με φόβο;

Πως επιλέγω να ανέβω τον Γολγοθά;

Λυτρωτική η απόφαση και το αποτέλεσμα

Με μαύρα χέρια περπατώ και υπάρχω

Ό,τι με λύγισε έγινε φωτιά

Κι ό,τι με πλήγωσε φτερά μου δίνει

 

Οι στάχτες δεν είναι το τέλος

Είναι ζωντανή απόδειξη του ποιοι είμαστε

Είναι μνήμη με περίπλοκες λέξεις

Μέσα του κοιμάται μια αρχή

Μια καρδιά που αντέχει να καίγεται ξανά και ξανά

 

Κάποιος περπατά χωρίς φόβο

Με βλέμμα σταθερό, αμείλικτο

Γιατί από τις στάχτες δεν σηκώνεται σκόνη

Αλλά ΨΥΧΗ.