Χριστίνα Χριστοδούλου Αριστοτέλειο Κορινθιακό Εκπαιδευτήριο

 

 

2^ος ΕΠΑΙΝΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ  (ΓΥΜΝΑΣΙΟ)

Η ακροβάτισσα

Υπάρχουν στιγμές που τα γυάλινα χαμόγελα δείχνουν να είναι

ευτυχισμένα και σε μπερδεύουν.

Πάει πέρασε και αυτό, η σιωπή ανέκφραστη χτενίζει τα μαραμένα μαλλιά της στον καθρέφτη του χρόνου.

Κάθε φορά που γυρίζει το πρόσωπό της,  το είδωλό της αχνίζει και ας είναι ο αέρας δροσερός.

Σκέψη μέσα στη σκέψη, πόσο κρίμα,  εκείνη γλιστρά στα δάχτυλά μου και χάνεται

σιγά σιγά σαν γλυκιά ανάμνηση.

Η ακροβάτισσα τριγυρίζει και μπλέκεται στη γέρικη μήτρα της μητέρας της.

Εκείνη ετοιμάζει το φαΐ και μυρίζει τις ξύλινες ανθοδέσμες του πατέρα.

Είναι πάντα εκεί και καμαρώνει το κορίτσι που χορεύει πάνω στο σχοινί.

Η απεραντοσύνη του φόβου γεννάει στα μάτια της ακροβάτισσας τη λάμψη της ικανοποίησης.

Η πόρτα είναι κλειδωμένη και τα τζάμια προβάλλουν το παραλήρημα του σκοταδιού.

Είναι μικρή και ψάχνει να βρει στην ντουλάπα της εκείνη τη φορεσιά που προστατεύει τον λόγο μέσα της.

Ο γρίφος με κατεβασμένο το κεφάλι περιμένει να λυθεί.

Δεν έχει ο κόσμος χέρια πια ……πώς να σε αγκαλιάσει;

Πήγαινε, ακούμπα το σχοινί σε εκείνη τη φωτισμένη βιτρίνα που μυρίζει άνθη μυρτιάς.

Εκείνη πήδησε το σχοινί,  με μάτια διάπλατα κοιτάζει τα χέρια της που κατευθύνονται προς το φως.

Μοιάζει με τρομαγμένο σπουργίτι που το φοβίζουν τα φτερά του.

Θεέ μου, βοήθησέ με να σωθώ, να τα καταφέρω να πετάξω πιο ψηλά, να σώσω την ψυχή μου από τα βράχια τα αλύπητα.

Τα πουλιά λένε ότι τα κατάφερε μαζί με άλλα παιδιά, έφτασε μπροστά από το ξύλινο σχολείο.