Αντωνία Δούρου Γυμνάσιο Καλλιάνων

 

3^ο Βραβείο Διηγήματος Γυμνασίου                              

Σαν να άναψε ο ουρανός

 

Όταν η Άννα κοίταζε από το παράθυρο του δωματίου της, έβλεπε πάντα την ίδια ταράτσα απέναντι. Μια απλή, γκρίζα επιφάνεια με μια παλιά κεραία και μερικές γλάστρες που έμοιαζαν ξεχασμένες από τον χρόνο. Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη, η ταράτσα έμοιαζε διαφορετική. Ίσως γιατί είχε αλλάξει εκείνη.

Ήταν η πρώτη μέρα της Β΄ Λυκείου. Το καλοκαίρι είχε αφήσει πάνω της μια αδιόρατη ωριμότητα, σαν λεπτή σκόνη που δεν φαινόταν, αλλά άλλαζε το φως. Είχε μεγαλώσει λίγους πόντους, είχε κόψει τα μαλλιά της μέχρι τους ώμους και είχε αποφασίσει – χωρίς να το πει σε κανέναν – ότι φέτος θα ήταν η χρονιά που θα τολμούσε να ζήσει αληθινά.

Μέχρι πέρσι η Άννα ήταν η «καλή μαθήτρια». Ήσυχη, συνεπής, με τετράδια καθαρά και σημειώσεις με χρωματιστά στυλό. Δεν είχε δημιουργήσει πρόβλημα σε κανέναν. Μόνο στον εαυτό της. Γιατί βαθιά μέσα της υπήρχαν λέξεις που δεν είχε πει, βλέμματα που δεν είχε κρατήσει, συναισθήματα που είχε φοβηθεί να ονομάσει.

Τον είδε για πρώτη φορά στο προαύλιο, δίπλα στη βρύση. Δεν ήταν καινούριος στο σχολείο. Απλώς μέχρι τότε δεν τον είχε προσέξει. Ο Μάριος είχε εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να γεννιέται πρώτα στα μάτια και μετά στα χείλη. Ψηλός, με σκούρα μαλλιά που έπεφταν άτακτα στο μέτωπό του και μια έκφραση μόνιμης περιέργειας, σαν να ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο κομμάτι – κομμάτι.

Η Άννα δεν ήξερε γιατί τον πρόσεξε εκείνη τη στιγμή. Ίσως γιατί γελούσε δυνατά με κάτι που είπε ένας φίλος του. Ίσως γιατί, για ένα δευτερόλεπτο, τα μάτια τους συναντήθηκαν. Ή ίσως γιατί, χωρίς να το ξέρει, τον είχε ανάγκη.

Γύρισε γρήγορα το βλέμμα της, νιώθοντας τα μάγουλά της να καίνε. «Μη γίνεσαι γελοία», ψιθύρισε στον εαυτό της. Δεν ήταν παιδί πια για χαζοερωτήματα. Εϊχε διαγωνίσματα, φροντιστήρια, στόχους. Η αγάπη – ή ό,τι κι αν ήταν αυτό – μπορούσε να περιμένει.

Αλλά η αγάπη δεν ρωτάει ποτέ αν τη βολεύει η στιγμή. Τις επόμενες μέρες ο Μάριος βρισκόταν παντού. Στην ουρά του κυλικείου, δύο θρανία πίσω της στο μάθημα της Ιστορίας, στην ομάδα που έπαιζε μπάσκετ μετά το σχολείο. Κάθε φορά που άκουγε το γέλιο του, ένιωθε μια ανεξήγητη αναστάτωση, σαν να άλλαζε ο ρυθμός της καρδιάς της.

Η πρώτη τους αληθινή κουβέντα έγινε τυχαία. Ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε.

Η φιλόλογος είχε αναθέσει μια ομαδική εργασία. Οι ομάδες σχηματίστηκαν σχεδόν αυθόρμητα, με φίλους να ενώνονται με φίλους. Η Άννα έμεινε για λίγο ακίνητη, κρατώντας το βιβλίο της σφιχτά στο στήθος.

«Θες να έρθεις μαζί μας;» άκουσε μια φωνή δίπλα της.

Γύρισε. Ήταν εκείνος.

«Εμ…ναι. Αν θέλετε κι εσείς», απάντησε προσπαθώντας να κρατήσει σταθερή τη φωνή της.

«Εγώ θέλω», είπε απλά και της χαμογέλασε.

Κάθισαν στο ίδιο θρανίο. Η μυρωδιά από το απορρυπαντικό στο φούτερ του ανακατεύτηκε με το άρωμα του χαρτιού και του μελανιού. Μιλούσαν για το θέμα της εργασίας, για ποιήματα και για συμβολισμούς, αλλά κάτω από τις λέξεις κυλούσε κάτι άλλο. Ένα υπόγειο ρεύμα που τους τραβούσε πιο κοντά.

«Σου αρέσει να γράφεις;» τη ρώτησε κάποια στιγμή.

Η Άννα δίστασε. Δεν το ήξερε σχεδόν κανείς.

«Ναι. Δηλαδή… γράφω καμιά φορά. Ιστορίες.»

«Σοβαρά; Αυτό είναι τέλειο. Πάντα ήθελα να μπορώ να γράψω κάτι που να κάνει τους άλλους να νιώθουν.» Η καρδιά της σκίρτησε. Δεν ήξερε γιατί, αλλά η φράση του έμεινε μέσα της σαν υπόσχεση.

Από εκείνη τη μέρα, άρχισαν να μιλούν περισσότερο. Στην αρχή για την εργασία, μετά για μουσική, για όνειρα, για τους φόβους τους. Ο Μάριος ήθελε να σπουδάσει αρχιτεκτονική. «Μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα που μένουν», έλεγε. «Να αφήνω ένα σημάδι.» Η Άννα δεν ήταν σίγουρη τι ήθελε να γίνει. Ήξερε μόνο ότι ήθελε να νιώθει. Να μη ζει απλώς σωστά, αλλά αληθινά.

Ένα απόγευμα, καθώς δούλευαν μαζί στην εργασία, βρέθηκαν στη δημοτική βιβλιοθήκη. Η βροχή χτυπούσε τα τζάμια ρυθμικά, σαν να συνόδευε τις σκέψεις τους. Κάθονταν αντικριστά, αλλά τα πόδια τους άγγιζαν κάτω από το τραπέζι.

«Πιστεύεις στην αγάπη;» τη ρώτησε ξαφνικά. Η ερώτηση την αιφνιδίασε.

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ… σ’ αυτό το πράγμα που λένε ότι σε αλλάζει. Που σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερος.» Η Άννα χαμήλωσε το βλέμμα.

«Θέλω να πιστεύω. Αλλά νομίζω πως φοβάμαι.»

«Τι;»

«Να μη με αγαπήσουν όπως αγαπώ.»

Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν άβολη. Ήταν γεμάτη. Ο Μάριος άπλωσε το χέρι του και, διστακτικά, ακούμπησε τα δάχτυλά της.

«Κάποιος θα σε αγαπήσει έτσι ακριβώς», είπε χαμηλόφωνα.

Εκείνη τη στιγμή, η Άννα ένιωσε σαν να άναψε ο ουρανός μέσα της. Αλλά η αγάπη δεν είναι ποτέ μόνο φως.

Στα μέσα του Οκτώβρη, άρχισαν οι ψίθυροι. Στο σχολείο, τα βλέμματα ήταν γρήγορα και τα σχόλια πιο γρήγορα ακόμα. «Η Άννα με τον Μάριο», έλεγαν. Μερικοί χαμογελούσαν, άλλοι κορόιδευαν. Η καλύτερή της φίλη, η Ελένη, την πλησίασε ένα διάλειμμα.

«Τι γίνεται με εσάς;» ρώτησε με μισό χαμόγελο.

«Τίποτα… απλώς κάνουμε παρέα.»

«Μην κοροϊδεύεις εμένα. Φαίνεται.»

Η Άννα δεν ήξερε τι ακριβώς φαινόταν. Το πώς τον κοιτούσε; Το πώς άλλαζε η φωνή της, όταν έλεγε το όνομά του;

Την ίδια περίοδο, ο Μάριος άρχισε να γίνεται πιο σιωπηλός. Στα μηνύματα αργούσε να απαντήσει. Στο σχολείο, κάποιες φορές έδειχνε αφηρημένος. Η Άννα προσπαθούσε να μη δίνει σημασία, αλλά η αμφιβολία φώλιαζε μέσα της.

Μια μέρα τον είδε να μιλάει με τη Σοφία από το Γ2. Γελούσαν κοντά στα ντουλάπια. Η Σοφία άγγιζε το μπράτσο του καθώς έλεγε κάτι. Η Άννα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Μην είσαι υπερβολική», είπε στον εαυτό της. «Δεν είναι τίποτα.»

Αλλά το «τίποτα» μεγάλωνε. Το βράδυ εκείνο, άνοιξε το τετράδιό της και άρχισε να γράφει. Έγραψε για ένα κορίτσι που φοβόταν να αγαπήσει, γιατί δεν ήξερε αν χωρούσε στην καρδιά του άλλου. Έγραψε για μάτια που χαμογελούν και για σιωπές που πονούσαν. Έγραψε μέχρι που τα γράμματα θόλωσαν από τα δάκρυα.

Την επόμενη μέρα, ο Μάριος την πλησίασε.

«Είσαι καλά;» τη ρώτησε.

«Ναι. Γιατί;»

«Μου φαίνεσαι… μακριά.»

Η Άννα ήθελε να του πει τα πάντα. Να του πει ότι φοβάται, ότι ζηλεύει, ότι δεν αντέχει την ιδέα να τον χάσει πριν καν τον αποκτήσει. Αλλά οι λέξεις κόλλησαν στον λαιμό της.

«Εσύ είσαι μακριά», ψιθύρισε τελικά. Ο Μάριος την κοίταξε σαστισμένος.

«Έχω κάποια θέματα στο σπίτι», είπε μετά από λίγο. «Ο πατέρας μου μπορεί να φύγει για δουλειά στο εξωτερικό. Και ίσως… να φύγουμε κι εμείς.»

Ο κόσμος της Άννας πάγωσε.

«Να φύγεις;»

«Δεν είναι σίγουρο. Αλλά υπάρχει πιθανότητα.»

Ξαφνικά, όλα τα μικρά της παράπονα φάνηκαν ασήμαντα. Ο φόβος πήρε άλλη μορφή. Δεν ήταν πια η ζήλεια. Ήταν η απώλεια.

Τις επόμενες εβδομάδες ζούσαν σε μια παράξενη αναμονή. Κάθε μέρα μπορούσε να είναι η τελευταία τους μαζί. Αυτή η σκέψη, αντί να τους απομακρύνει, τους έφερε πιο κοντά.

Ένα απόγευμα, ανέβηκαν στην ταράτσα της πολυκατοικίας του. Ο ουρανός ήταν βαμμένος πορτοκαλί και ροζ. Η πόλη απλωνόταν κάτω τους, γεμάτη φώτα που άναβαν ένα-ένα.

«Ξέρεις», είπε ο Μάριος, «ό,τι κι αν γίνει, χαίρομαι που σε γνώρισα.» Η Άννα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.

«Μη μιλάς σαν να φεύγεις αύριο.»

«Απλώς λέω… ότι μου έμαθες κάτι.»

«Τι;»

«Να μη φοβάμαι να νιώθω.»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Κι εσύ μου έμαθες να τολμώ», του απάντησε.

Στάθηκαν για λίγο σιωπηλοί. Ο αέρας σήκωνε τα μαλλιά της και της έφερνε τη μυρωδιά της νύχτας. Ο Μάριος άγγιξε το πρόσωπό της απαλά, σαν να φοβόταν ότι θα σπάσει.

«Άννα…» ψιθύρισε.

Και τότε τη φίλησε.Δεν ήταν όπως στις ταινίες. Δεν υπήρχαν πυροτεχνήματα ούτε μουσική. Ήταν απαλό, διστακτικό, γεμάτο αμηχανία και αλήθεια. Αλλά για την Άννα, ήταν σαν να άνοιξε μια πόρτα σε έναν καινούριο κόσμο. Έναν κόσμο όπου η αγάπη δεν ήταν ιδέα, αλλά εμπειρία.

Λίγες μέρες μετά, ήρθε η είδηση. Ο πατέρας του δεν θα έφευγε τελικά. Η δουλειά ακυρώθηκε. Ο Μάριος έμεινε. Η Άννα ένιωσε ανακούφιση, αλλά και κάτι ακόμα: συνειδητοποίησε πόσο βαθιά είχε δεθεί. Δεν ήταν πια ένα απλό σκίρτημα. Ήταν ρίζα.

Ο χειμώνας μπήκε αθόρυβα. Μαζί του έφερε διαγωνίσματα, κούραση, μικρούς καβγάδες. Γιατί η αγάπη, όταν πάψει να απειλείται από την απόσταση, δοκιμάζεται στην καθημερινότητα.

Μια μέρα, τσακώθηκαν άσχημα. Για κάτι ασήμαντο — ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε, μια παρεξήγηση. Οι φωνές τους υψώθηκαν στο προαύλιο.

«Δεν μπορείς να ζητάς να είμαι μόνο δικός σου!» είπε ο Μάριος.

«Δεν ζητάω αυτό!» απάντησε η Άννα. «Ζητάω να νιώθω ότι με υπολογίζεις!»

Έφυγαν θυμωμένοι. Η Άννα ένιωσε την καρδιά της βαριά. Σκέφτηκε πόσο εύθραυστο είναι τελικά αυτό που λέμε αγάπη. Πόσο εύκολα μπορεί να ραγίσει από εγωισμό και φόβο. Το ίδιο βράδυ, ο Μάριος της έστειλε μήνυμα.

«Μπορούμε να μιλήσουμε;»

Συναντήθηκαν στο πάρκο της γειτονιάς. Τα δέντρα ήταν γυμνά και το κρύο τρύπωνε στα μπουφάν τους.

«Συγγνώμη», είπε πρώτος εκείνος. «Δεν ήθελα να σε πληγώσω.»

«Κι εγώ συγγνώμη. Ίσως… φοβάμαι ακόμα.»

«Κι εγώ φοβάμαι», παραδέχτηκε. «Αλλά δεν θέλω να αφήσουμε τον φόβο να μας κερδίσει.»

Η Άννα τον κοίταξε και κατάλαβε κάτι σημαντικό: η αγάπη δεν είναι απουσία φόβου. Είναι επιλογή να μένεις, παρόλο τον φόβο.

Πλησίασε και τον αγκάλιασε σφιχτά. Εκείνη η αγκαλιά δεν ήταν σαν το πρώτο φιλί. Ήταν πιο βαθιά. Πιο συνειδητή.

Ο χρόνος κύλησε. Η σχολική χρονιά πλησίαζε στο τέλος της. Μαζί της, η Άννα ένιωθε πως έκλεινε ένας κύκλος. Δεν ήταν πια το κορίτσι που κοίταζε από το παράθυρο την άδεια ταράτσα. Ήταν κάποια που είχε τολμήσει να ανοίξει την καρδιά της.

Ένα απόγευμα, καθισμένη στο γραφείο της, ξανακοίταξε τις πρώτες σελίδες του τετραδίου της. Διάβασε τις λέξεις που είχε γράψει μέσα στον φόβο. Χαμογέλασε.

Πήρε το στυλό και έγραψε:

«Η αγάπη δεν είναι να μη φοβάσαι. Είναι να μένεις όταν όλα μέσα σου θέλουν να τρέξουν μακριά. Είναι να κοιτάς τον άλλον και να βλέπεις όχι μόνο αυτό που είναι, αλλά κι αυτό που μπορεί να γίνει. Είναι να μεγαλώνεις μαζί του.»

Το ίδιο βράδυ, ο Μάριος της έστειλε μια φωτογραφία από την ταράτσα απέναντι από το σπίτι της.

«Κοίτα», έγραφε. «Σαν να άναψε ο ουρανός.»

Η Άννα πλησίασε στο παράθυρο. Η ίδια παλιά ταράτσα, η ίδια κεραία, οι ίδιες γλάστρες. Αλλά ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια. Και για πρώτη φορά, κατάλαβε πως τίποτα δεν είχε αλλάξει γύρω της. Είχε αλλάξει εκείνη.