Αθανάσιος Στάθης Γενικό Λύκειο Βέλου

 

1^ο Βραβείο Ποίησης Λυκείου

Ο ίδιος άνθρωπος

 

Ο κόσμος αλλάζει – με φωνές από σίδερο,

με ήλιους από γυαλί και φεγγάρια από ψέμα.

Τα ποτάμια γυρίζουν μέσα σε σύρματα

κι οι καρδιές μετρούν τον χρόνο σε αναρτήσεις.

 

Η ταχύτητα έγινε θεός,

η σιωπή τιμωρία.

Οι άνθρωποι μιλούν χωρίς να κοιτάζονται,

χαμογελούν με πρόσωπα φτιαγμένα από φως,

μα όχι από φλόγα.

 

Οι πόλεις ξαγρυπνούν,

μα οι ψυχές κοιμούνται βαθιά –

κάτω από τσιμέντο, κάτω  από συνήθειες.

Κι όμως,

στο βάθος ενός βλέμματος που διστάζει,

στην άκρη ενός χεριού που τρέμει πριν αγγίξει,

ζει ακόμη ο ίδιος άνθρωπος.

 

Εκείνος που φοβάται τη νύχτα,

που ψάχνει ένα  «γιατί» πίσω απ΄το φως,

που διψά για λίγη αγάπη,

που θυμάται ένα γέλιο από τότε που όλα ήταν

χώμα και ουρανός.

 

Αλλάζει ο κόσμος,

μα ο άνθρωπος μένει ο ίδιος.

Πεινά για κάτι άπιαστο,

πονά για κάτι άγνωστο.

Και κάθε φορά που αγκαλιάζει,

ξαναγίνεται θεός.

 

Η τεχνολογία σβήνει, οι αυτοκρατορίες πέφτουν.

Οι πόλεις χτίζονται ξανά σε άλλους πλανήτες,

μα ο άνθρωπος,

ο ίδιος πάντα άνθρωπος

θα ψιθυρίζει στο σκοτάδι :

«Μη με ξεχάσεις».

 

Και τότε,

θα έχει αλλάξει όλος ο κόσμος.

Μα  εκείνος  θα παραμείνει

ο ίδιος άνθρωπος;