Χριστίνα Φίλη Γυμνάσιο Κρυονερίου

 

3^ο Βραβείο Ποίησης Γυμνασίου

Το άγχος έμαθε το όνομά μου

Το άγχος είναι σαν ένα ρολόι που χτυπά πιο δυνατά από τον χρόνο,

με σκέψεις που μιλάνε όλες μαζί.

Σκέψεις που τρέχουν χωρίς σταματημό

κι εγώ προσπαθώ να τις ακολουθήσω.

Το δωμάτιο φαίνεται στενό,

με κάθε γωνία να πιέζει τα πλευρά μου.

Το φως είναι βαρύ

κι η σκιά μοιάζει να μιλάει.

Κάνω διστακτικά βήματα που δεν έχουν ήχο,

σαν να τρέχουν κάτω από το νερό.

Το μυαλό μου ουρλιάζει αλλά κανείς δεν το ακούει.

Με  κρατάει ξύπνια τα βράδια,

με πείθει πως είναι κάτι,

που παραμονεύει να βρει την κακή στιγμή.

Μετράω παλμούς αντί για χρόνο,

ανάσες αντί για όνειρα.

Η σιωπή κάνει θόρυβο,

τα βλέμματα βαραίνουν

και τα χέρια ξεχνούν να ησυχάζουν.

Φοβάμαι πράγματα που δεν έγιναν,

κουβαλάω στιγμές που δεν ειπώθηκαν.

Το σώμα θυμάται

όσα το μυαλό αρνείται.

Μα κάπου υπάρχει χώρος,

μια μικρή παύση

κλείνω τα μάτια,

αφήνω τον φόβο να περάσει.

Μα η φλόγα που επιμένει.

Θα ανασαίνω βαθιά ώσπου να σπάσει η ομίχλη,

θα στέκομαι στο τώρα.

Και μέσα στην ταραχή θα αναζητώ τη σιωπή.