Γεωργία Μαγαλιού Γυμνάσιο Ισθμίας

                                                   

 Έπαινος Διηγήματος Γυμνασίου    

Όταν μαθαίνεις να περπατάς δυο φορές

Κεφάλαιο 1

Το παιδί που δεν περπατούσε – πετούσε

Η Ιφιγένεια γεννήθηκε με τα μάτια ορθάνοιχτα. Η μαία έλεγε αργότερα πως δεν είχε ξαναδεί νεογέννητο να κοιτάζει έτσι - όχι χαμένο, όχι φοβισμένο, αλλά παρατηρητικό. Σαν να προσπαθούσε να καταλάβει πού βρέθηκε και τι είχε να κάνει εδώ.

Δεν ήταν ήσυχο παιδί. Από τότε που άρχισε να στέκεται στα πόδια της, δεν περπατούσε έτρεχε. Δεν ανέβαινε σκάλες · τις κατακτούσε . Οι γονείς της είχαν μάθει να ακούν τον ήχο από τα γυμνά της πέλματα στο πάτωμα - ρυθμικό, ανυπόμονο. «Αυτό το παιδί έχει φωτιά μέσα του», έλεγε ο πατέρας της.

Στα έξι της χρόνια, μια μέρα που περνούσαν μπροστά από μια σχολή ταεκβοντό, στάθηκε απότομα. Μέσα, παιδιά ντυμένα με λευκές στολές εκτελούσαν συγχρονισμένες κινήσεις. Το χτύπημα των ποδιών στον αέρα ακουγόταν κοφτό. Η φωνή του δασκάλου αντηχούσε αυστηρή. Η Ιφιγένεια δεν μίλησε. Απλώς μπήκε μέσα. Ο δάσκαλος, ο κύριος Στέφανος, γονάτισε στο ύψος της.

«Ξέρεις τι είναι αυτό;»

«Ναι» , απάντησε χωρίς δισταγμό. «Είναι για ανθρώπους που δεν φοβούνται να πέσουν.»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε ελάχιστα.

«Και εσύ φοβάσαι;»

«Όχι. Μόνο να μην προσπαθήσω.»

Από εκείνη τη μέρα, το ταπί έγινε το δεύτερο σπίτι της.

 

Κεφάλαιο 2

Η πειθαρχία του ονείρου

Το ταεκβοντό δεν ήταν απλώς άθλημα για την Ιφιγένεια. Ήταν γλώσσα. Κάθε κλωτσιά ήταν λέξη. Κάθε άμυνα, απάντηση. Κάθε αγώνας, διάλογος ανάμεσα στη θέληση και στον φόβο.

Ξυπνούσε στις πέντε το πρωί. Έτρεχε πριν το σχολείο. Διάβαζε στο λεωφορείο. Το απόγευμα προπόνηση τρεις ώρες. Οι φίλες της πήγαιναν για καφέ εκείνη πάγωνε τα πόδια της σε κουβάδες με νερό για αποκατάσταση .

Στα δεκατρία της, άρχισε να ξεχωρίζει. Η ταχύτητά της ήταν ακαριαία . Μα πιο εντυπωσιακή ήταν η συγκέντρωσή της. Πριν από κάθε αγώνα έκλεινε τα μάτια και ανέπνεε βαθιά.

«Τι σκέφτεσαι;» τη ρώτησε κάποτε ο δάσκαλος.

«Τίποτα» . «Αν, είπε, σκέφτεσαι, αργείς.»

Κέρδισε το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα δεκαπέντε της. Όταν της φόρεσαν το μετάλλιο, το κράτησε σφιχτά. Όχι από περηφάνια. Από υπόσχεση.

 

Κεφάλαιο 3

Η στιγμή πριν το ύψος

Στα δεκαεπτά της ήρθε η μεγαλύτερη πρόκληση: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων.

Η προετοιμασία ήταν εξαντλητική. Διατροφή αυστηρή. Προπονήσεις διπλές. Πόνος καθημερινός.

Ένα βράδυ, μετά από μια δύσκολη προπόνηση, κατέρρευσε στον πάγκο.

«Κουράστηκα», ψιθύρισε.

Ο δάσκαλος κάθισε δίπλα της. «Θέλεις να σταματήσεις;»

Τον κοίταξε με μάτια που έκαιγαν. «Όχι. Θέλω να αντέξω.»

 

Κεφάλαιο 4

Ο αγώνας που άλλαξε τα πάντα

Ο τελικός έγινε σε ένα στάδιο που έμοιαζε τεράστιο. Φώτα. Κραυγές. Σημαίες. Η αντίπαλός της ήταν δυνατή, έμπειρη. Ο αγώνας ισορροπημένος. Δέκα δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Ισοπαλία.

Η Ιφιγένεια πήρε την απόφαση. Περιστροφική κλωτσιά στον αέρα. Γύρισε.Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ένιωσε ξανά εκείνη την αίσθηση - το σώμα της ελαφρύ, ελεύθερο.

Μετά σύγκρουση. Χάσιμο ισορροπίας. Πτώση. Ένας ήχος που δεν έμοιαζε ανθρώπινος.

Σιωπή. Προσπάθησε να κουνήσει τα πόδια της. Δεν ένιωθε τίποτα.

 

Κεφάλαιο 5

Η διάγνωση

Το δωμάτιο του νοσοκομείου ήταν λευκό. Οι γιατροί μιλούσαν προσεκτικά .

«Κάκωση στη σπονδυλική στήλη. Η ζημιά είναι σοβαρή.»

Η μητέρα της έκλαιγε. Ο πατέρας της κρατούσε το χέρι της.

Η Ιφιγένεια κοιτούσε το ταβάνι. «Θα ξαναπερπατήσω;» ρώτησε.

Σιωπή.

«Δεν μπορούμε να το υποσχεθούμε.» Η λέξη που ακολούθησε ήταν χειρότερη: «Παραπληγία.»

 

Κεφάλαιο 6

Η κατάρρευση

Τις πρώτες εβδομάδες δεν μιλούσε. Κοιτούσε τα πόδια της. Ακίνητα. Ένιωθε σαν να της είχαν κλέψει όχι μόνο την κίνηση, αλλά την ταυτότητα. Ποια ήταν χωρίς το σώμα της,

Ένα βράδυ έσπασε. «Γιατί;» φώναξε. «Τόσα χρόνια πειθαρχία, τόση προσπάθεια - και τελειώνει έτσι;»

Ο πατέρας της δεν είχε απάντηση. Κανείς δεν είχε.

 

Κεφάλαιο 7

Η πρώτη σπίθα

Η αποκατάσταση ξεκίνησε αργά. Φυσικοθεραπείες εξαντλητικές. Προσπάθειες να ενεργοποιηθούν μύες που δεν ανταποκρίνονταν. Έπεφτε ψυχολογικά.

Ένα πρωινό, καθώς η θεραπεύτρια της πίεζε το πέλμα, ένιωσε κάτι. Ένα ελάχιστο τσίμπημα.

«Το ένιωσες;» ρώτησε.

Η Ιφιγένεια δάκρυσε. «Ναι.»

Ήταν η πρώτη σπίθα.

 

Κεφάλαιο 8

Ο πόλεμος των μικρών βημάτων

Οι μήνες έγιναν χρόνος. Κάθε μέρα στόχος. Να κουνήσει δάχτυλο. Να λυγίσει γόνατα. Να σταθεί με στήριξη.

Έπεφτε. Πονούσε. Θύμωνε. Αλλά δεν σταματούσε.

«Αν το σώμα μου με πρόδωσε», είπε μια μέρα, «θα το μάθω από την αρχή.»

 

Κεφάλαιο 9

Όρθια

Δύο χρόνια μετά. Στηριζόμενη σε μπάρες, στάθηκε. Τα πόδια της έτρεμαν.

«Ένα βήμα», της είπε η θεραπεύτρια. Έκανε. Το δεύτερο ήταν πιο δύσκολο. Το τρίτο - θαύμα.

Περπατούσε. Αργά. Με πόνο. Αλλά περπατούσε.

 

Κεφάλαιο 10

Η μεγαλύτερη νίκη

Δεν επέστρεψε ποτέ στον πρωταθλητισμό. Το σώμα της είχε όρια.

Μα επέστρεψε στο ταπί. Ως προπονήτρια. Τα παιδιά την κοιτούσαν με δέος.

«Είναι αλήθεια ότι κάποτε δεν μπορούσατε να περπατήσετε;»

Χαμογέλασε. «Ναι.»

«Και δεν φοβηθήκατε;»

Σκέφτηκε λίγο. «Φοβήθηκα . Αλλά φοβήθηκα περισσότερο να μείνω κάτω.»

Περπάτησε στο κέντρο του ταπί. Χωρίς βοήθεια. Χωρίς μπαστούνι. Χωρίς φόβο.

Η μεγαλύτερη νίκη της δεν ήταν το χαμένο μετάλλιο. Ήταν εκείνη η μέρα που το σώμα της υπάκουσε ξανά στη θέλησή της. Η Ιφιγένεια έμαθε να περπατά δύο φορές στη ζωή της. Την πρώτη, όταν ήταν παιδί. Τη δεύτερη, όταν αρνήθηκε να μείνει πεσμένη. Και η δεύτερη ήταν η πιο σημαντική.