Ασημίνα Κουνδουράκη Homo Educandus Αγωγή

 

1^ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ (ΛΥΚΕΙΟ)  

 

Μη με λησμόνει

 

Στις φλέβες μου - γαλαζοπράσινες -  αίμα και χλωροφύλλη

Χώμα στο χώμα, καρδιά που πάλλεται

Με το ελάφι, τον σκόρο, τη λέαινα είμαστε αδέρφια εξ’ αίματος

Μα κάθε τόσο με πιάνει πόνος στην καρδιά, ένα τρέμουλο στα χείλη

 

Λιωμένη στις ρόδες σάρκα κείτεται στις άκρες των δρόμων

Κι εμείς τους λαούς που λάτρεψαν τη φύση είπαμε άγριους

Φύλακες άγγελοι αποστρέφουν το αίμα κλαίγοντας

Σπάμε τα φτερά ασθενών ώμων

 

Τώρα που ανθίζω εγώ, με πάθος παιδιού πεισμωμένου,

Στη Χιροσίμα μόλις που έχουν προλάβει να θάψουν τους νεκρούς τους

Και βλέπω νέους τύμβους στους αγίους τόπους

Και κάτω απ’ τον μεταλλικό σκελετό του τέρατος- του τρένου

 

Γιατί κόψαμε τον ομφάλιο λώρο - ο παράφρων νους

Του ανθρώπου είδε στην αντανάκλαση του τον Θεό

Είδε ιχώρ στις φλέβες όπου είδα χλωροφύλλη⸱ αυτή

η ίδια αλαζονεία γκρέμισε τον Πρωινό Αστέρα απ΄ τους εννέα ουρανούς

 

Αποκηρύξαμε με λόγια και πράξεις ό,τι ιερό

μήτρα, Γη, Έρωτα, ουρανό,

Είμαι ευγνώμων που είδα ομορφιά και ομορφιά στην ασχήμια του,

όμως ο νέος κόσμος είναι βέβηλος, μαζί κι εγώ

 

Και το κρίμα που με βαραίνει ,σκέφτομαι όταν η νύχτα είναι κρύα,

Κόρη μεγάλης, φονικής γενιάς, πότε θα ξεπλυθεί;

Όταν τα νεκροταφεία αυτοκινήτων χαθούν

από προσώπου γης, όταν καλυφθούν από βρύα.

 

Όταν σε έκσταση νιώθεις πως αγγίζεις τη Θέωση

θυμήσου, ανήκεις στη γη όσο το χώμα κάτω απ’ τα νύχια σου.