Χαρίκλεια Ντάκο Γενικό Λύκειο Βέλου

 3^ος ΕΠΑΙΝΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (ΛΥΚΕΙΟ)

Η σκιά σου

Είμαι αυτό που θα μπορούσες να είχες γίνει

Είμαι εκείνο που ονειρεύεσαι, όταν η νύχτα πέφτει και ο ήλιος δύει

Κοιτάζεις μες στα μάτια μου και βλέπεις τον εαυτό σου

Διακρίνεις  μέσα μου την ψυχή σου, την καρδιά σου, το γόητρό σου

Στον καθρέφτη  που κοιτώ, τις ατέλειἐς σου ζωγραφίζω

Τις περνάω με χρώματα και μουσικές το εγώ σου να μην θυμίζω

Μουσικές με μελωδίες που αρνείσαι να ακούσεις

Όπως όταν σε ρωτάω για το παρελθόν σου και μου λες «δεν είναι της παρούσης»

Αποφεύγεις να αντιμετωπίσεις την παιδική σου εικόνα

Εδώ είμαι, μαμά, κοίτα με! Δεν φεύγω ακόμα...

Έθεσες  τα όνειρά σου και τους στόχους σου σε κώμα

Τα έθαψες, τα έκρυψες  μέσα  στης  γης  το φρέσκο χώμα

Να σπείρω εγώ τους  σπόρους  μου και τα κουκιά

Να ανθίσω, να καλλιεργηθώ μέσα απ΄ αυτά.

 

Μα το καλοκαίρι για  πάντα δεν κρατά

Και τα παράθυρα των σπιτιών δεν μένουν ανοιχτά

Σε ύπνο βαθύ πέφτουν όλα

Τα φύλλα τους  χάνουν  τα φυλλοβόλα

Ο χειμώνας τις ψυχές όλων σβήνει

Και τις καρδιές  των δύστυχων ανθρώπων κλείνει

Η βροχἠ τα άνθη ολοσχερώς καταστρέφει

Και τα ζιζάνια που τα βλάπτουν με δύναμη τα τρέφει

 

Τώρα καταλαβαίνω  γιατί ποτέ δεν βλάστησες

Και μέσα σου τις επιθυμίες κράτησες.

Πώς να μπορέσεις να ανοίξεις τα φτερά σου;

Όταν τα γεράκια τρέφονται από το αίμα και τα κόκαλά σου