3ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ (ΓΥΜΝΑΣΙΟ)
Πάντα στο πλευρό
σου
Όλοι
οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Προβλήματα στο σχολείο, στην δουλειά,
στην οικογένεια, στις σχέσεις τους, που προκαλούν διαφωνίες και τσακωμούς.
Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν τα προβλήματά τους, ίσως γιατί δεν θέλουν να κριθούν,
είτε γιατί δεν έχουν το κουράγιο να ανοιχτούν ακόμα και στα αγαπημένα τους
πρόσωπα. Όμως δεν πρέπει να τα κρατάμε όλα μέσα μας. Πολλές φορές καταπνίγουμε
τα συναισθήματά μας και τα αγνοούμε. Όμως, στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουμε
τα προβλήματά μας; Σίγουρα θα νιώσουμε καλύτερα για ένα διάστημα. Θα έχουμε
όμως δώσει λύση στο πρόβλημα;
Οι δυο
φίλοι αυτής της ιστορίας βρήκαν την απάντηση. Γνωρίστηκαν μέσω μιας εφαρμογής
και ξεκίνησαν να επικοινωνούν, χωρίς να δώσουν περισσότερες πληροφορίες παρά το
όνομα και το τηλέφωνό τους. Είναι ανοιχτοί ο ένας στον άλλο. Συζητούν τα
προβλήματά τους και βρίσκουν λύσεις μαζί. Είναι ο ένας το στήριγμα του άλλου. Η
Αμαλία και ο Άμεν.
Η Αμαλία
είναι άριστη μαθήτρια, παρόλα αυτά δεν φαίνεται να ικανοποιεί τους ανθρώπους
γύρω της. Στο σχολείο την κριτικάρουν, επειδή όλο διαβάζει και παίρνει καλούς
βαθμούς. Στο σπίτι οι γονείς της είναι πολύ αυστηροί και κατά τη γνώμη της δεν
εκτιμούν τους καλούς βαθμούς της και βλέπουν μόνο τα λάθη της. Νιώθει μειωμένη
απ’ όλους. Φοβάται να αντιμετωπίσει τους γονείς της, πόσο μάλλον τους
συμμαθητές της που την εξευτελίζουν. Το μόνο άτομο στο οποίο μπορεί να ανοιχτεί
και ταυτόχρονα το άτομο που γνωρίζει λιγότερο είναι ο Άμεν.
Ο Άμεν
μετακόμισε πρόσφατα από την Ινδία. Οι γονείς του ήρθαν στην Ελλάδα για να
βγάλουν λεφτά και να προσφέρουν μια καλύτερη ζωή στον γιό τους. Ο ίδιος
προσπαθεί να προσαρμοστεί. Η γλώσσα δεν είναι μεγάλο εμπόδιο, καθώς έκανε
μαθήματα ελληνικών πριν έρθει στην Ελλάδα, αλλά προσπαθεί να βελτιώσει τους
βαθμούς του, οι οποίοι είναι πολύ χαμηλοί. Οι γονείς του τον πιέζουν να
προσπαθήσει και να τα πάει καλύτερα, ενώ την ίδια στιγμή οι συμμαθητές του τον
κοροϊδεύουν για την εθνικότητά του. Η παρέα του είναι μερικές φορές παραβατική
και πιέζεται να ακολουθήσει. Προσπαθεί να κρύψει τα συναισθήματά του, καθώς κι
αυτός φοβάται την απόρριψη και τον εξευτελισμό. Η Αμαλία τον βοηθάει, να βρει
κουράγιο και είναι το μοναδικό στήριγμά του.
Η Αμαλία
έκλεισε δυνατά την πόρτα πίσω της. Ρίχτηκε στο κρεβάτι και άρχισε να κλαίει.
Μία φορά προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να πως κατέληξε.
Τιμωρημένη για μία εβδομάδα, γιατί δεν πήρε τον μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη της.
Φοβόταν τόσο πολύ την αντίδραση των γονιών της, που δεν τους το είπε καν. Μέχρι
που ρώτησαν για την πρόοδό της. Σήκωσε το κεφάλι απ’ το μουσκεμένο μαξιλάρι και
έπιασε το κινητό της. Κουκουλώθηκε κάτω απ’ την κουβέρτα και άρχισε:
Αγαπητέ Άμεν,
είμαι απελπισμένη… Οι γονείς μου πάλι με τιμώρησαν, επειδή ήρθα δεύτερη
στην βαθμολογία στην τάξη μου. Είναι αστείο αν το συλλογιστεί κανείς. Τα άλλα
παιδιά ούτε που ενδιαφέρονται για το σχολείο και ζουν πολύ πιο ευτυχισμένα από
εμένα. Έχουν πολλούς φίλους και δημιουργούν υπέροχες αναμνήσεις μαζί. Εγώ μόνο
δύο φίλες έχω, που τώρα τελευταία με αποφεύγουν και έχω την εντύπωση, πως με
σχολιάζουν πίσω απ’ την πλάτη μου. Τα άλλα παιδιά μπορεί, όπως υποστηρίζουν οι
γονείς μου να μην προκόψουν στην ζωή, αλλά θα ζουν με υπέροχες αναμνήσεις, που
θα φωτίζουν κάθε τους μέρα. Θα ζουν ευτυχισμένοι. Σήμερα το συνειδητοποίησα
αυτό. Ότι αυτό που θέλω τόσο απεγνωσμένα δεν είναι να πετύχω. Αλλά να ζήσω
ευτυχισμένη. Παρόλα αυτά φαίνεται, πως το μόνο που δεν έχω καταφέρει είναι
αυτό…
Αμαλία
Έστειλε το μέιλ και ξανάρχισε να κλαίει.
------
To τηλέφωνο του Άμεν κουδούνισε. Ο ίδιος άφησε
κάτω το τετράδιό του με τις ασκήσεις μαθηματικών και άρχισε να διαβάζει το
μήνυμα της Αμαλίας. Μόλις τελείωσε, κάθισε και συλλογίστηκε λίγο. Η πιο καλή
του φίλη ήθελε υποστήριξη και αγάπη. Δεν έπρεπε να την ανησυχήσει και με τα
δικά του προβλήματα. Τουλάχιστον όχι τώρα… Σήμερα πάλι απέτυχε στο διαγώνισμα.
Κι ας διάβαζε χθες δύο ώρες. Γιατί δεν μπορεί να βελτιώσει λίγο τους βαθμούς
του; Οι γονείς του δεν είναι σαν της Αμαλίας, είναι πιο ανεκτικοί και τον εμψυχώνουν
συνέχεια. Όμως παρόλο που εκείνος προσπαθεί να γίνει καλύτερος, δεν μπορεί.
Απλά δεν μπορεί να θυμηθεί, ότι διάβαζε την προηγούμενη μέρα. Γιατί; Είναι
πάντα συγκεντρωμένος και προσέχει στο μάθημα, παρά τα σχόλια των φίλων του και
την προσπάθειά τους να τον αποσπάσουν. Να, σήμερα ένας φίλος του που κάθεται
στην άλλη άκρη της τάξης του πέταγε χαρτάκια συνέχεια, επειδή ήθελε να
μιλήσουν. Ώρες, ώρες αναρωτιέται, δεν σκέφτονται και λίγο τους άλλους; Μόνο τον
εαυτό τους; Ξαναέπιασε το κινητό του και άρχισε να γράφει:
Αγαπητή Αμαλία,
να ξέρεις ότι εγώ πάντα θα είμαι στο πλευρό
σου. Προσωπικά πιστεύω, πως έχεις καταφέρει πολλά πράγματα που άλλοι μόνο να
ονειρευτούν μπορούν. Δεν θέλω να προσβάλλω τους γονείς σου, αλλά να ξέρεις ότι
και οι γονείς μας μπορεί να κάνουν λάθος. Το ότι είναι γονείς μας δεν σημαίνει
ότι έχουν πάντα δίκιο! Σου προτείνω να ακολουθήσεις την καρδιά σου! Κάνε ό,τι
πιστεύεις, ό,τι θα σε κάνει χαρούμενη. Βέβαια κατά τη γνώμη μου δε θα ‘πρεπε να
παρατήσεις ό,τι έχεις ήδη χτίσει. Θα μπορούσες κάλλιστα να ανοιχτείς
περισσότερο και να προσπαθήσεις να γνωρίσεις περισσότερα άτομα. Αυτό δεν
σημαίνει ότι πρέπει να παρατήσεις και το σχολείο! Ελπίζω να βοήθησα και να σου
έφτιαξα λίγο τη διάθεση. Κοίτα να κοιμηθείς νωρίς σήμερα, αύριο έχουμε σχολείο!
Καληνύχτα…
Άμεν
Ο Άμεν ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Χαιρόταν που
είχε ένα άτομο το οποίο μπορούσε να εμπιστευτεί, αλλά ταυτόχρονα στεναχωριόνταν
που και η Αμαλία περνούσε δύσκολα. Πραγματικά άξιζε καλύτερη μεταχείριση.
-----
Την
επόμενη μέρα ο Άμεν γύρισε έξαλλος από το σχολείο. Παραλίγο να σπάσει το κινητό
του, καθώς το πέταξε στο γραφείο του. Οι γονείς του θα στεναχωρηθούν πολύ.
Γιατί έπρεπε να ακολουθήσει την παρέα του; Δεν σκέφτηκε καθόλου πριν το κάνει!
Κι εκείνοι πήγαν και έσπασαν τα τζάμια στο πίσω μέρος του σχολείου. Ακόμα δεν
μπορεί να πιστέψει ότι, όταν ήρθε ο καθηγητής και τους είδε, αυτοί απλά τον
κατηγόρησαν! Δεν ήθελε να πάει καν! Νόμιζε ότι ήταν φίλοι του! Πόσο λάθος
έκανε! Δεν γινόταν άλλο, αυτήν τη φορά έπρεπε να γράψει στην Αμαλία. Αλλιώς θα
ξέσπαγε αλλού και δεν το ήθελε…
Αγαπητή Αμαλία,
σήμερα συνέβη κάτι στο σχολείο… Η παρέα μου έσπασε τα πίσω τζάμια του
σχολείου μου και εγώ βρισκόμουν εκεί εκείνη τη στιγμή. Με παρέσυραν να πάω μαζί
τους. Ένας καθηγητής τους έπιασε στα πράσα. Δεν μπορείς να πιστέψεις τι έκαναν!
Όλοι τους με κατηγόρησαν! Όλοι τους! Έτσι πήγα στο γραφείο του διευθυντή και
πήρα διήμερη αποβολή, με προειδοποίηση ότι αν δεν αλλάξω συμπεριφορά θα με
διώξουν απ’ το σχολείο. Οι γονείς μου θα στεναχωρηθούν πολύ… Κι εγώ που νόμιζα
ότι ήταν φίλοι μου. Τελικά μόνο εσένα και τους γονείς μου μπορώ να εμπιστευτώ.
Τι θα κάνω τώρα… Σε παρακαλώ δώσε μου κουράγιο να πάω να μιλήσω στους γονείς
μου…
Άμεν
-----
Η
Αμαλία είχε σοκαριστεί. Δεν μπορεί. Σήμερα στο σχολείο της συνέβη ακριβώς το
ίδιο πράγμα! Ο διευθυντής τους το είπε κατά τη διάρκεια της ημέρας για να
καταλάβουν, πως όποιος παραβαίνει τους κανόνες θα τιμωρείται. Άρα αυτό σημαίνει
ότι… πήγαινε στο ίδιο σχολείο με τον Άμεν; Τόσο καιρό ήταν τόσο κοντά; Δεν
μπορούσε να το πιστέψει! Ήταν τόσο χαρούμενη! Έπρεπε να του γράψει οπωσδήποτε!
Αγαπητέ Άμεν,
δεν μπορώ να το πιστέψω! Σήμερα στο σχολείο μου συνέβη ακριβώς αυτό το
περιστατικό! Άρα αυτό σημαίνει ότι πάμε στο ίδιο σχολείο; Μα πώς είναι δυνατόν;
Να γράφουμε ο ένας στον άλλο εδώ και σχεδόν δύο χρόνια και να ξέρουμε μόνο τα
ονόματά μας και το γεγονός, ότι ζούμε και οι δύο στην Ελλάδα. Και τελικά όχι
μόνο ζούμε και οι δύο στην ίδια χώρα αλλά και στην ίδια πόλη και πηγαίνουμε και
στο ίδιο σχολείο; Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω! Εκτός βέβαια αν είναι
σύμπτωση! Δεν νομίζω όμως… Θα ήθελες να βρεθούμε; Αλλά με έναν όρο. Δεν θα
αποκαλύψουμε ο ένας στον άλλο αν όντως ζούμε στην ίδια πόλη και σε ποια ούτε
τίποτα σχετικά με τα σχολεία μας. Θα συναντηθούμε απλά στην πλατεία της πόλης
μας αύριο στις πέντε το απόγευμα, κρατώντας ο καθένας από ένα κίτρινο
τριαντάφυλλο για να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι θα μπορέσουμε να δούμε
αν ήταν όντως γραφτό να συναντηθούμε. Τι λες;
Υ.Γ.: Το ξέρω ότι αυτήν τη στιγμή θέλεις στήριξη και συμπόνια πάνω απ’
όλα, αλλά είμαι τόσο ενθουσιασμένη που δεν μπορούσα να στο κρύψω!
Αμαλία
Μετά από λίγη ώρα η Αμαλία είχε ένα καινούριο μήνυμα στο κινητό της:
Σύμφωνοι.
-----
Η
ώρα κόντευε πέντε. Ο Άμεν είχε μείνει άφωνος από το ξαφνικό αυτό συμβάν. Σήμερα
όλη μέρα δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο εκτός από το ραντεβού τους. Μετά
το σχολείο πέρασε από το ανθοπωλείο της γειτονιάς του και αγόρασε ένα κίτρινο
τριαντάφυλλο. Έπειτα γύρισε σπίτι του και περίμενε…
Η Αμαλία είχε αγχωθεί τόσο που την ώρα των μαθηματικών δεν μπορούσε να
κάνει ούτε έναν απλό πολλαπλασιασμό. Αγόρασε το τριαντάφυλλο από το ανθοπωλείο
κοντά στο σχολείο της και γύρισε κι αυτή σπίτι της ανυπομονώντας….
Ο
Άμεν βγήκε από το σπίτι του. Η ώρα ήταν πέντε παρά δέκα. Όταν ξαφνικά η καρδιά
του σταμάτησε για λίγο. Έξω από το σπίτι του ήταν στημένοι και οι πέντε
προδότες υποτιθέμενοι φίλοι του. Στο μυαλό του άρχισαν να στροβιλίζονται χίλιες
σκέψεις. Και δεν ήταν καλές. «Γιατί μας πρόδωσες;», είπε ο πιο μεγάλος της
παρέας. «Σε είδαμε που προσπάθησες να διαμαρτυρηθείς στον διευθυντή και να μας
μαρτυρήσεις.», είπε ένας άλλος, τον οποίο δεν αναγνώρισε με την κουκούλα.
«Κοιτάξτε παιδιά…», προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί ο Άμεν. «Δεν έχεις καμιά
δικαιολογία. Πιάστε τον.», είπε το αγόρι με την κουκούλα…
Η
Αμαλία στεκόταν ακριβώς στη μέση της πλατείας κρατώντας το κίτρινο τριαντάφυλλό
της. Η ώρα είχε πάει πέντε και τέταρτο. Είχε αρχίσει να χάνει τις ελπίδες της.
Όχι, δεν μπορούσε να υπάρχει τόσο μεγάλη σύμπτωση. Δεν είναι δίκαιο! Είχε
αρχίσει να απελπίζεται. Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο, κόντευε πέντε και
είκοσι. Ώστε τελικά όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Ήταν απλά μια σύμπτωση. Πώς
μπόρεσε να χαρεί τόσο πολύ, χωρίς να είναι σίγουρη πρώτα; Γύρισε να φύγει, όταν
ξαφνικά είδε ένα στραπατσαρισμένο κίτρινο τριαντάφυλλο πεσμένο στο έδαφος.
Δίπλα του βρισκόταν ένα ματωμένο γονατιστό αγόρι με πληγές στο πρόσωπό και στα
χέρια. Το αγόρι σήκωσε το βλέμμα του. «Είσαι ο Άμεν;», ρώτησε με δισταγμό η
Αμαλία. Τότε όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Το αγόρι σηκώθηκε σιγά σιγά και την
αγκάλιασε. Τώρα τα τριαντάφυλλα στο έδαφος έγιναν δύο. Ένα δάκρυ κύλισε απ’ το
μάτι του Άμεν. Πρόλαβε. Τα κατάφερε. Δεν την έχασε. Ήταν αλήθεια. Η μοναδική
του φίλη. Τώρα πια τον είχε αγκαλιάσει και αυτή. Ένιωσε κάτι υγρό να ακουμπάει
την ξεσκισμένη μπλούζα του. Έκλαιγε κι αυτή. Όχι από λύπη. Αυτά ήταν δάκρυα
χαράς. Τα δάκρυα της απόλυτης ευτυχίας. Ποιος ξέρει που βρήκε την δύναμη να
αντιμετωπίσει με τόση αποφασιστικότητα τους πρώην φίλους του; Ίσως φταίει η
επιθυμία του να μην απογοητεύσει την Αμαλία. Αρκετά είχε περάσει. Την κοίταξε
μέσα στα δακρυσμένα της μάτια.
Η Αμαλία
χαμογέλασε. Γελούσε. Είχε να νιώσει τόσο ευτυχισμένη πολύ καιρό. Ένιωθε
ασφαλής. Δεν ήξερε τι είχε συμβεί στον φίλο της, αλλά σίγουρα ήξερε ότι έτρεξε
για να προλάβει. Να μην την χάσει. Δεν τον εμπόδισε τίποτα απ’ το να τρέξει
κοντά της. Τώρα καταλάβαινε την αληθινή δύναμη της φιλίας. Αυτό αναζητούσε τόσο
καιρό. Την ευτυχία. Την αληθινή ευτυχία.
Κι έτσι
αυτοί οι δύο φίλοι ένιωσαν για πρώτη φορά την δύναμη της φιλίας. Λειτούργησε
σαν κερί που φώτισε τη σκοτεινή πραγματικότητα. Σαν μια πηγή ζεστασιάς μέσα στο
κρύο του χειμώνα. Όλοι οι πραγματικοί φίλοι το έχουν νιώσει αυτό έστω και μια
φορά. Είναι κάτι θαυματουργό. Κάτι που ποτέ κανείς δεν ξεχνάει.
Η φιλία
τους έδωσε την δύναμη να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και τους ανθρώπους στη
ζωή τους. Τελικά η Αμαλία εξέφρασε τα συναισθήματά της στους γονείς της, οι
οποίοι έδειξαν κατανόηση και επιτέλους συμφιλιώθηκαν με την κόρη τους και ο
Άμεν επιτέλους αποδέχτηκε τον αληθινό εαυτό του. Και η φιλία τους κράτησε για
πολλά, πολλά ακόμα χρόνια. Δεν σταμάτησαν ποτέ να στηρίζουν και να νοιάζονται ο
ένας τον άλλο. Αυτό είναι το τέλος αυτής της ιστορίας.
Δημιουργήστε
την δική σας ιστορία. Με τα αγαπημένα σας άτομα. Δημιουργήστε την πορεία της
ζωής σας. Ζήστε κάθε στιγμή. Τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά οι αναμνήσεις
πάντα θα μένουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου