Δημήτρης Μπούνας 4ο Γυμνάσιο Κορίνθου

 

Έπαινος Ποίησης Γυμνασίου

Του εαυτού μου ο κλώνος

 

Μια οθόνη ασταμάτητα θωρώ 

Και το μυαλό μου ασυνείδητα οδηγώ 

Στην ατέρμονη λήθη να φτάσω προσμονώ 

Δεν θέλω να συλλογιστώ, ούτε να σκεφτώ 

Πώς έφτασα στο  σημείο αυτό 

Καθώς βλέπω την οθόνη του κινητού

Μια σκέψη παρεισφρέει στο νου 

Μια νότα δημιουργικότητας λησμονώ

Και ξυπνάει το μυαλό απότομα 

Και τα μολύβια πιάνω αδυσώπητα 

Ξάφνου θέλω να ζωγραφίσω έργα τέχνης,

να δημιουργήσω με φίλους έπη τέρψης.

Το τάμπλετ και το κινητό να μην το ξαναδώ, 

Βιολί να παίζω, είχα ξεχάσει ότι το αγαπώ, 

Είχα ξεχάσει πώς να με αγαπώ.

 

Συναρπαστικά βίντεο, μα νιώθω τόσο άδειος 

Με άγνωστα πρόσωπα μιλώ, μα τι έκανα λάθος; 

Πού πήγαν όλοι, γιατί είμαι τόσο μόνος; 

Νιώθω σαν του εαυτού μου ο κλώνος 

Θέλω να είμαι εγώ, πως θα το μπορέσω αυτό; 

 

 

Κλείνω απελπισμένα την οθόνη μια στιγμή 

Να φάω μαζί με τους γονείς μου, που αγαπώ πολύ

Στα αστεία τους έχω ξεκαρδιστεί πολλάκις 

Νιώθω ευτυχία, πως με βρίσκω, αλλά ο Γιώργος καλεί 

Το κλείνω και ζω  εδώ, τώρα, όχι μόνος,  μαζί!

 

Σε χρειάζομαι, βέβαια σε θέλω εδώ 

Αλλά μπορώ και μόνος μου θαρρώ 

Σε κοιτώ, σε κλείνω, σε παρατώ 

Και σπίτι μου επιτέλους γυρνώ 

Όχι το διαδικτυακό, το πραγματικό!