Βασιλεία Σπηλιωτακάρα Homo Educandus Αγωγή

 

2^ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ (ΓΥΜΝΑΣΙΟ)

Η γέννηση του κύκνου 

        Είχε πέντε λεπτά πριν βγει στη σκηνή. Η Ναταλία με τον ψηλό επιβλητικό, κότσο, στολισμένο με άσπρα πούπουλα και το άψογα μακιγιαρισμένο πρόσωπο, με μάτια σχιστά χρωματισμένα με άσπρη μπογιά, ετοιμαζόταν για να βγει στη σκηνή σε ένα από τα μεγαλύτερα μέγαρα της χώρας της. Ήταν το μεγαλύτερο όνειρο της, να χορέψει δίπλα σε μεγάλους χορευτές παγκοσμίως. Επιτέλους το όνειρο της γινόταν πραγματικότητα! Ήταν μια prima μπαλαρίνα μετά από πολλά χρόνια σκληρής προετοιμασίας. Θα χόρευε στο αριστούργημα του Τσαϊκόφσκι « Η Λίμνη των Κύκνων» υποδυόμενη τον Άσπρο Κύκνο σκηνοθετημένο από τον μεγαλύτερο και πιο επιτυχημένο σκηνοθέτη της εποχής της. Ο μόνος ήχος που μπορούσε να ακούσει ήταν ο χτύπος της καρδιάς της που διαπερνούσε τις φωνές των θεατών και έφτανε στα αυτιά της. Προσηλωμένη στη χορογραφία της, έκλεισε τα μάτια της και είδε ολόκληρη τη ζωή της μέσα σε μια στιγμή.

      Ήταν τεσσάρων χρονών κοριτσάκι, όταν η μητέρα της την πήρε από το χέρι και την πήγε στο πρώτο μάθημα μπαλέτου. Μην ξέροντας που θα την οδηγήσει ο δρόμος αυτός ανακάλυψε το πάθος της για το μπαλέτο. Είδε τη μητέρα της να κοιτάζει το μικρό της κοριτσάκι να χορεύει για πρώτη φορά, αλλά με ακατέργαστο πάθος και  αγάπη για αυτό που έκανε. Η Ναταλία μεγάλωσε μέσα από τον χορό. Η πρώτη της παράσταση ήταν πια η ανάμνηση που της ήρθε στο μυαλό. Η δασκάλα της είχε αναθέσει το πρώτο της σόλο. Ανέβηκε στη σκηνή με τόση αυτοπεποίθηση, αν και πέντε χρονών, και χόρεψε με χάρη . Το κοινό εκθαμβωμένο από τον μαγευτικό τρόπο που χόρευε το πεντάχρονο κοριτσάκι παρακολουθούσε με προσοχή  την κάθε κίνηση της Ναταλίας. Με το τέλος της παράστασης το κοινό κατάπληκτο σηκώθηκε και φωνάζοντας χειροκρότησε την Ναταλία. Η Ναταλία με ύφος ανάλαφρο υποκλίθηκε στο ακροατήριο της και κοίταξε τη μαμά της αποχωρώντας από τη σκηνή. Η Ναταλία ήταν πια σίγουρη πως το μπαλέτο ήταν αυτό που θα ήθελε να ασχοληθεί στο μέλλον . Η μητέρα της καμάρωνε την κόρη της, βλέποντας την να χορεύει στον καθρέφτη του σπιτιού της, ιδρώνοντας αλλά δίχως να σταματάει λεπτό την προπόνηση για να ξεκουραστεί. Η Ναταλία δεν έχανε μέρα χωρίς να προπονηθεί, ήταν απαραίτητο για εκείνη να εξασκείται καθημερινά καθώς η επιμονή της ήταν αυτή που την ανέβαζε επίπεδο.

       Από την ηλικία των έξι ετών η Ναταλία είχε συνειδητοποιήσει πως το ταλέντο της δεν ήταν αρκετό για να καταφέρει να φτάσει στη θέση που ήθελε. Θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τον εαυτό της σαν να βρισκόταν σε άλλη ηλικία, μεγαλύτερη. Οι προπονήσεις της άρχισαν να δυσκολεύουν. Οι δασκάλες της τής έδιναν ιδιαίτερη προσοχή καθώς τη θαύμαζαν και πίστευαν πως θα είχε μια λαμπρή καριέρα στον χώρο του μπαλέτου.

         Είχε φτάσει στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν άλλη μια παράσταση πλησίαζε. Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετική. Ο χώρος του θεάτρου που θα παρουσιαζόταν θα φιλοξενούσε δύο πολύ γνωστούς κριτές και χορογράφους που είχαν έρθει για να παρακολουθήσουν τη Ναταλία αποκλειστικά. Είχε φτάσει η ημέρα της παράστασης , η Ναταλία περίμενε στην κουΐντα να ξεκινήσει η μουσική της. Βγήκε στη σκηνή και χόρεψε σαν επαγγελματίας. Τα πόδια της τεντωμένα ψηλά, η τεχνική της άψογη, ενώ το κεφάλι της ήταν διαρκώς σηκωμένο ψηλά αποπνέοντας αρχοντιά. Οι δύο χορογράφοι είχαν μείνει άναυδοι από την καταπληκτική απόδοση της μικρής χορεύτριας και με το τέλος της παράστασης την πλησίασαν, παροτρύνοντας την να επισκεφτεί τη δική τους σχολή στο Λονδίνο. Η Ναταλία χωρίς δισταγμό δέχτηκε αμέσως την πρόταση τους γνωρίζοντας πως η ζωή της θα έπαιρνε  μεγαλύτερη διάσταση από αυτήν που ζούσε στη μικρή επαρχιακή της πόλη.

      Πέρασε μια βδομάδα, η Ναταλία με τους γονείς της εγκαταστάθηκαν στο καινούριο τους σπίτι. Ήταν το πρώτο μάθημα της Ναταλίας στην καινούρια της σχολή στην οποία είχε και προνομιακή θέση. Η κατάσταση εκεί ήταν σαφώς πιο σκληρή από αυτήν της επαρχίας. Η Ναταλία εκεί είχε πολύ μεγαλύτερο ανταγωνισμό αλλά δεν την ενοχλούσε καθόλου, αντιθέτως την ωθούσε να συνεχίσει να δυναμώνει ακόμα περισσότερο. Οι μαθητές εκεί δυσκολεύονταν να καταλάβουν, πώς ένα τόσο μικρό κορίτσι από την επαρχία, είχε τόσο ταλέντο και έδειχνε τόσο μεγάλη αφοσίωση στον χορό, ενώ παράλληλα ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία .

      Η Ναταλία είχε φτάσει στην ηλικία των δεκαέξι ετών και επιβαρυνόταν και από το φορτωμένο σχολικό της πρόγραμμα. Πολλές φορές γύριζε αργά στο σπίτι της μετά από προπόνηση, κουρασμένη, εξαντλημένη, λουσμένη από ιδρώτα και προσπαθούσε να διαβάσει  μέχρι το πρωί της επόμενης μέρας, αλλά  πολλές φορές την έπαιρνε ο ύπνος πάνω στο γραφείο της. Αυτό γινόταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα με αποτέλεσμα να εξαντλεί τον οργανισμό της ανήμπορη να δώσει προσοχή σε οτιδήποτε άλλο πλην του χορού. Έτσι στο σχολείο καθηγητές και καθηγήτριες είχαν απογοητευτεί από την απόδοση της Ναταλίας. Ήταν πολλές οι μέρες που πήγαινε καθυστερημένη , αδιάβαστη χωρίς τα σωστά βιβλία και την ώρα του μαθήματος  ξάπλωνε στο θρανίο και τα μάτια της έκλειναν από την κούραση. Αν ήταν δυνατό, η Ναταλία θα σταματούσε το σχολείο για να ασχοληθεί μόνο με αυτό που αγαπούσε, αλλά ο πατέρας της, πρώην διευθυντής  σχολείου, δεν το δεχόταν. Μία μέρα, όταν η Ναταλία γύρισε από το σχολείο για τρίτη φορά μες στη βδομάδα μετά από αποβολή, ήρθε αντιμέτωπη με τις φωνές του πατέρα της. Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει και τα μάτια του ήταν έτοιμα να κλάψουν από τα νεύρα. Η Ναταλία ανήμπορη να αντιμετωπίσει τον πατέρα της ανέβηκε με γοργές κινήσεις τις σκάλες, μπήκε τρέχοντας στο δωμάτιό της κοπανώντας την πόρτα πίσω της και κλαίγοντας κουκουλώθηκε με το πάπλωμα του κρεβατιού της. Μετά από δύο ώρες ακούστηκαν τα βήματα της Ναταλίας να κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες.

-Γιατί δεν με ξυπνήσατε; Θα αργήσω στην προπόνηση, είπε με έντονη φωνή η Ναταλία.

    Όμως δεν ακούστηκε καμία απάντηση από τους γονείς της. Παρά μόνο η μητέρα της, που σηκώθηκε από την καρέκλα και της είπε με ήρεμη φωνή πως αποφάσισαν με τον πατέρα της να μην πηγαίνει στις προπονήσεις για λίγο καιρό, για να επικεντρωθεί αποκλειστικά και μόνο στο σχολείο χωρίς να είναι η κύρια ανησυχία της ο χορός. Η Ναταλία ένιωσε ένα κόμπο στο στομάχι, μια ξαφνική αδιαθεσία που την κατέβαλε. Ήξερε πως δεν μπορούσε να αντιμιλήσει στον πατέρα της ή να του αλλάξει γνώμη αλλιώς η τιμωρία της θα ήταν χειρότερη  και πιο επίπονη.

     Το επόμενο πρωί η Ναταλία ξύπνησε για να πάει σχολείο. Τα μάτια της ήταν πρησμένα, κλαμένα, κατακόκκινα, και ενώ την προηγούμενη μέρα  δεν είχε πάει στην προπόνηση ένιωθε πιο κουρασμένη από ποτέ. Κατέβηκε τη σκάλα και αντίκρισε τους γονείς της, τους είπε ένα ψυχρό καλημέρα, βγήκε από την πόρτα και το σχολικό την πήρε πηγαίνοντας «δυστυχώς», όπως έλεγε και αυτή, σχολείο. Η Ναταλία μετρούσε τα λεπτά μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για το σχόλασμα. Στον γυρισμό για το σπίτι η Ναταλία σκεφτόταν τα λόγια του πατέρα της. «Δεν έχει δίκιο», είπε η Ναταλία με φωνή δυνατή, που τράβηξε την προσοχή των υπόλοιπων παιδιών στο λεωφορείο.

    Έφτασε στο σπίτι. Μπήκε μέσα και ζήτησε από τους γονείς για τελευταία φορά να την αφήσουν να κάνει αυτό που θέλει, να χορεύει. Πριν προλάβει κάποιος από τους δύο να μιλήσει η Ναταλία άρχισε να τους λέει πως αυτή ήταν ο λόγος που είχανε μια τόση καλή ζωή, δικιά της πρωτοβουλία ήταν να μετακομίσουν για να μπορεί να χορεύει επαγγελματικά, όπως ήθελε από μικρό κορίτσι. Η μητέρα της  ήταν πάντα σίγουρη για την επιτυχία της. Πάντα αυτή ήταν που ξενυχτούσε με τη Ναταλία βοηθώντας την να τελειώσει τις χορογραφίες της, αλλά ο πατέρας της ήταν αυτός που αποφάσιζε. Ήταν έκπληκτος, ποτέ δεν περίμενε τη Ναταλία να του φέρει αντίρρηση. Δεν ήξερε πόσο σημαντικό ήταν γι΄αυτή το μπαλέτο . Ποτέ δεν της είχε δώσει παραπάνω σημασία για να το καταλάβει. Δεν μπορούσε να της πει «όχι» μετά το ξαφνικό της ξέσπασμα.

     Όλη την υπόλοιπη χρονιά η Ναταλία προετοιμαζόταν για τον μεγαλύτερο διαγωνισμό της πόλης της, που για πρώτη φορά θα έπαιρνε μέρος. Ήταν πολύ δύσκολη η προετοιμασία για αυτήν αν και τώρα είχε την υποστήριξη και των δύο γονιών της που την βοήθησε να προχωρήσει. Ήταν η μέρα του διαγωνισμού κι η Ναταλία  είχε περισσότερο άγχος από κάθε άλλη φορά,  επειδή ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που θα την παρακολουθούσε ο πατέρας της να χορεύει . Κατάφερε να βγει στη δεύτερη θέση, αν και η ίδια ήξερε πως άξιζε την πρώτη. Με το τέλος της παράστασης την πλησίασε ο μεγάλος χορογράφος Benjamin Millepied, προτείνοντας της να πρωταγωνιστήσει σε ένα από τα έργα του. Ήταν το παιδικό της όνειρο να χορέψει για έναν τόσο μεγάλο και διεθνώς αναγνωρισμένο χορογράφο σαν τον Μillepied. Παρακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη δουλειά του και πολλές επιτυχημένες μπαλαρίνες χορεύτριες ήταν εκπαιδευμένες από αυτόν. Αυτή την περίοδο ετοίμαζε τη μεγαλύτερη παράσταση της χρονιάς «Τη Λίμνη των Κύκνων» ένα έργο -σταθμός- του κλασικού ρεπερτορίου. Η Ναταλία επιτέλους θα είχε την ευκαιρία που περίμενε τόσο καιρό για μια λαμπρή καριέρα, ό,τι ποθούσε από την παιδική της ηλικία. Πάντα μαγευόταν από τον τρόπο που οι μπαλαρίνες χόρευαν πάνω στη σκηνή νιώθοντας τη μουσική, εκτελώντας εντυπωσιακές κινήσεις που ενθουσίαζαν το κοινό. Η Ναταλία ταξίδεψε γύρω στον κόσμο γνωρίζοντας πολλούς χορευτές με τους οποίους θα συνεργαζόταν. Προετοιμαζόταν στις καλύτερες σχολές του κόσμου μέχρι που έφτασε η στιγμή, ΤΩΡΑ!

    Η Ναταλία βγήκε στη σκηνή χόρεψε σαν τη μικρή Ναταλία, ξέχασε κάθε τεχνική, απλά ζούσε αυτό που έκανε. Χάθηκε μέσα στη μουσική, τα βήματα την συνέπαιρναν και οι κινήσεις των χεριών της την έκαναν να μοιάζει με πουλί. Οι εκφράσεις του προσώπου της ήταν κατανοητές, έδειχναν την επιρροή που είχε η μουσική πάνω της. Το κεφάλι της κινούνταν απαλά, συμβάδιζε με τα χέρια της, ενώ απέδιδε τέλεια τη στιγμή που ο κύκνος ξεψύχαγε. Το κοινό σηκώθηκε όρθιο, την καταχειροκρότησε, ζητωκραύγαζε. Ήταν η στιγμή της απόλυτης αποθέωσης για την Ναταλία. Οι φωνές του κοινού ήταν τόσο δυνατές που η Ναταλία άκουγε μόνο τις σκέψεις της. Τα φλας έλαμπαν στο σκοτάδι, τα μπουκέτα με τα λουλούδια έρχονταν το ένα μετά το άλλο. Τα πόδια της έτρεμαν, ένιωθε πως θα λιποθυμήσει, αλλά παρόλα αυτά στεκόταν δυνατή. Δεν μπορούσε να δει καθαρά, τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα. Το μικρό κορίτσι μεταμορφώθηκε σε μεγάλο κύκνο και ένα καινούργιο ταλέντο γεννήθηκε που  έμελλε να μεσουρανήσει στο χώρο του μπαλέτου για πολλά χρόνια.