Εμμανουέλα Γεωργία Χατζηστεργίου ''Η ζωή πριν και μετά τον θάνατο''

Μουσικό Σχολείο Κορίνθου  /  Έπαινος (Γυμνάσιο)

(Δοκίμιο)  

Όταν με ρώτησε κάποιος τι φοβάμαι περισσότερο, πάγωσα, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ξέρω ότι δεν υπάρχει κάτι που να μη φοβάμαι, αλλά εκείνη τη στιγμή ρώτησα τον εαυτό μου: «Τι φοβάσαι τελικά;». «Ποιος είναι αυτός ο φόβος που πάντα έχεις στην ψυχή σου, παρόλο που μπορεί να νομίζεις ότι δεν τον έχεις;». Του έδωσα μια γρήγορη απάντηση και είπα: «Το σκοτάδι». Μόνο που δεν το εννοούσα. Εκείνο το βράδυ έκατσα και σκέφτηκα ποια ήταν η απάντηση. Και τελικά ήταν ο θάνατος. Μα γιατί να φοβάσαι ένα απολύτως φυσιολογικό πράγμα, που αργά ή γρήγορα θα συμβεί ακόμα και σε σένα; Αυτό αναρωτήθηκα και εγώ και όμως  γρήγορα συνειδητοποίησα γιατί. Γιατί χωρίς αυτόν όλος ο κόσμος  μας θα ήταν αλλιώς. Μόνο και ο φόβος του να χάσεις ένα άτομο που αγαπάς και νοιάζεσαι είναι φρικτό συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που κανείς δεν αξίζει να νιώθει. Κι όμως υπάρχει. Και θα υπάρχει όσο ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Είτε το θες είτε όχι, ακόμα και αν είσαι ο πιο άκαρδος άνθρωπος, θα υπάρχει βαθιά μέσα σου. Είναι ένα πολύ λεπτό θέμα για συζήτηση. Κάποιοι προτιμούν να κρατούν τα συναισθήματά τους για τον εαυτό τους, δίνοντας στους άλλους μια εικόνα του τέλειου ατόμου που πάντα θα ήθελαν να είναι οι ίδιοι ή γιατί οι άλλοι τους θέλουν να είναι. Αλλά υπάρχουν και άλλοι που τους αρέσει να ανοίγονται και να μοιράζονται τα συναισθήματά τους, αφήνοντας τους άλλους να τους βοηθήσουν με προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν.

Όταν προσπάθησα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τους ανθρώπους που νοιάζομαι και αγαπώ, βούρκωσα. Πάντα φανταζόμουν ότι θα είναι εκεί να με βλέπουν να είμαι χαρούμενη, λυπημένη, θυμωμένη και να τους βλέπω και να έχω αναμνήσεις. Αναμνήσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ και θα αναπολώ με νοσταλγία. Εμπειρίες που θα σκέφτομαι και θα γελάω τις μέρες που δε θα νιώθω καλά. Αυτό θέλω, να τους έχω δίπλα μου, μόνο που, αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα είχα αυτήν την έννοια να μην τους χάσω.

Η ύπαρξη του θανάτου μας δίνει ένα τέλος, μια ημερομηνία λήξης και γι’ αυτό, λένε, να ζεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Και έχουν δίκιο. Αν όμως δεν υπήρχε τέλος; Αν δεν υπήρχε ημερομηνία λήξης; Θα ήταν ο κόσμος το ίδιο; Εννοείται πως όχι. Αν δεν πέθαινε κανείς ποτέ, τότε δεν θα ήταν όλοι οι άνθρωποι σημαντικοί. Θα τους θεωρούσαμε όλους δεδομένους. Αν δεν υπήρχε το τέλος του ανθρώπου, πολλά άλλα πράγματα δεν θα είχαν τέλος. Σημαντικοί πόλεμοι που έγραψαν ιστορία δεν θα άλλαζαν την πορεία της ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι δεν θα ένιωθαν ποτέ αυτόν τον πόνο. Και κάποιες φορές το να πεθάνει κάποιος του απαλύνει τον πόνο ή τον κάνει σημαντικότερο στη ζωή κάποιου που ήταν δεδομένος.

Και όλοι οι νεκροί πού καταλήγουν τελικά; Υπάρχει στ΄ αλήθεια Παράδεισος ή Κόλαση; Και η Κόλαση τελικά τι είναι; Ένα μέρος σκοτεινό με ανθρώπους νεκρούς που έχουν καταλήξει εκεί, γιατί πήραν λάθος αποφάσεις και έκαναν πράγματα τα οποία μετανιώνουν, ή είναι ένα μέρος γεμάτο δυστυχία που τιμωρείσαι σκληρά για τις κακές σου πράξεις και νιώθεις σαν να καίγεσαι σε φωτιά;

Και ο Παράδεισος είναι γεμάτος με λευκούς αγγέλους σε όμορφο καταπράσινο κήπο, με την ψυχή σου γαλήνια και ήρεμη, βλέποντας πεθαμένους φίλους και συγγενείς που ήσασταν μαζί στη ζωή; Ή είναι ο τόπος, που όπως λέει και η θρησκεία μας, βρίσκεσαι σε αναμονή μέχρι ν΄ ανοίξουν οι πύλες του και να χαθείς στην αιωνιότητα; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δε θα μάθει ποτέ. Και μπορεί, τελικά, αυτός να είναι ο ένας από τους λόγους που φοβάμαι τελικά τον θάνατο. Τι θα γίνει μετά από τη ζωή μου εδώ; Τι θα απογίνω; Τι είναι το άγνωστο που μας περιμένει; Ένας ύπνος που κρατάει για πάντα ή μήπως δεν είναι για πάντα και κάποια στιγμή ερχόμαστε ξανά στη ζωή;

Ο θάνατος όχι μόνο κάνει τους φίλους και τους συγγενείς λυπημένους, αλλά μπορεί, επίσης, να χαλάσει και μια φιλία. Φανταστείτε, λοιπόν, ξαφνικά να μαθαίνετε ότι ο καλύτερός σας φίλος δεν είναι πια σε αυτόν τον κόσμο. Πώς θα νιώθατε εκείνη τη στιγμή; Εγώ στην αρχή δεν θα το πίστευα, θα φανταζόμουν ότι κάποιος μου κάνει πλάκα. Όταν, όμως, συνειδητοποιείς ότι σου λένε αλήθεια, νιώθεις την καρδιά σου να σταματάει. Όλες οι στιγμές που έχετε περάσει μαζί θα περάσουν από τα μάτια σου σαν να είναι  δευτερόλεπτα είτε ήσασταν χρόνια φίλοι είτε όχι. Σαν το άλλο σου μισό να είναι πλέον ψηλά στον ουρανό. Και το χειρότερο για εμένα πιστεύω πως είναι να χάσεις τους γονείς σου ή τον σύντροφό σου, τον πατέρα ή τη μητέρα σου, που ήταν το παράδειγμα που είχες στη ζωή, για να γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος στο μέλλον. Αυτοί που σου έδιναν κουράγιο, που σε αγαπούσαν, όσο κανένας άλλος δεν θα σε αγαπήσει στη ζωή σου, να ξέρεις ότι πλέον δεν θα είναι πια εδώ. Δεν θα είναι δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές. Ο σύντροφός σου, ο σύζυγος ή η σύζυγος σου να μαθαίνεις ότι δεν θα είναι πια στη ζωή. Τον άνθρωπο που επιλέξατε να είστε μαζί, ο Θεός τον/την πήρε από κοντά σου. Αυτόν που έκανε την καρδιά σου να χτυπάει πιο δυνατά, αυτόν που έκανε τη ζωή σου πιο ζωντανή. Ακόμα και αν διαφωνούσατε σε πράγματα, που μόνο μαζί θα διαφωνούσατε, δεν θα είναι πια εδώ. Δεν θα είναι μαζί σου.

Πολλοί λένε ότι, όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή, κάποιος άλλος έρχεται στη Γη. Και όλοι ξέρουμε τη χαρά που φέρνει μια ζωή στον κόσμο, αλλά και τη λύπη που έχουμε, όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος δεν είναι πλέον εδώ. Η ζωή τι είναι; Ένας κύκλος, ένας φαύλος κύκλος από την πρώτη μας μέρα μέχρι και την τελευταία. Θα ζήσουμε μια ζωή που εμείς θα επιλέξουμε πως και με ποιους θα την ζήσουμε. Ακόμα και στη ζωή υπάρχει το άγνωστο που περιμένουμε κάθε καινούρια ημέρα. Θα πετύχουμε τους στόχους μας; Θα καταφέρουμε να πούμε και να κάνουμε όσα θέλουμε να καταφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο, ή μήπως θα θέλουμε από τον εαυτό μας  κάτι παραπάνω;